Depositogarantiestelsel uitgelegd: tot 100.000 euro

SPAREN · BIJGEWERKT AUG. 2026

Als jouw bank omvalt, krijg je je spaargeld terug tot 100.000 euro per persoon per bank — dat regelt het depositogarantiestelsel (DGS). Klinkt geruststellend, en dat is het ook, maar de details bepalen alles: welke rekeningen tellen mee, wat er juist níét onder valt, en wat er gebeurt als je meer dan een ton spaart. Op deze pagina leggen we het depositogarantiestelsel uit in gewone taal, met een rekenvoorbeeld voor 150.000 euro en een duidelijke tabel van wat wel en niet beschermd is.

Wat is het depositogarantiestelsel precies?

Het depositogarantiestelsel is een wettelijke verzekering voor je spaargeld. Gaat een bank failliet, dan krijg je je tegoed terug tot een vast maximum. Het stelsel wordt in Nederland uitgevoerd door De Nederlandsche Bank (DNB) en is verplicht voor elke bank met een Nederlandse bankvergunning. Je hoeft je er niet voor aan te melden en je betaalt er als spaarder niet direct voor: de banken zelf vullen samen een fonds dat de uitbetaling dekt.

Het idee erachter is vertrouwen. Zonder zo’n garantie zou bij het eerste gerucht over problemen iedereen tegelijk zijn geld willen opnemen — een bankrun. Doordat je weet dat je tegoed tot 100.000 euro sowieso terugkomt, is er geen reden tot paniek. Voor jou als spaarder betekent het vooral rust: je hoeft niet elke dag te controleren of je bank er financieel goed voor staat. Maar die rust geldt alléén binnen de grenzen van het stelsel, en juist die grenzen worden vaak verkeerd begrepen.

Belangrijk om te snappen: de garantie geldt per bank, niet per rekening. Heb je bij één bank drie spaarrekeningen met samen 120.000 euro, dan is daarvan 100.000 euro gedekt en 20.000 euro niet. Dat maakt de vraag “bij hoeveel banken staat mijn geld?” belangrijker dan “hoeveel rekeningen heb ik?”. We komen daar bij het spreiden op terug.

Tot hoeveel is je spaargeld gedekt?

Het standaardbedrag is 100.000 euro per persoon per bank. Heb je een gezamenlijke rekening met je partner, dan telt die voor beiden apart: samen ben je dus tot 200.000 euro gedekt op één en-of-rekening. En omdat de grens per bank geldt, kun je door te spreiden over meerdere banken je totale bescherming eenvoudig verhogen. Twee banken betekent tot 200.000 euro gedekt als alleenstaande, drie banken tot 300.000 euro, enzovoort.

Er bestaat één uitzondering die veel mensen niet kennen. Als je tijdelijk een heel hoog bedrag op je rekening hebt door een specifieke gebeurtenis — de verkoop van je eigen woning, een ontslagvergoeding of een erfenis — kan de dekking tijdelijk oplopen tot 500.000 euro. Deze verhoogde grens geldt maar voor een korte periode (doorgaans drie maanden) rond de gebeurtenis. Het is een vangnet voor het moment dat je nog niet de tijd had om het geld te verdelen of te herinvesteren, geen permanente extra bescherming.

Let ook op merknamen die dezelfde vergunning delen. Sommige spaarmerken vallen onder dezelfde bankvergunning als hun moederbank. In dat geval tel je de tegoeden bij elkaar op voor het bepalen van de 100.000-eurogrens — ook al lijken het twee losse banken. Wil je zeker weten of twee merken één of twee vergunningen hebben, dan kun je dat controleren in het register van DNB. Dat is precies de reden waarom slim spreiden meer is dan alleen bij verschillende logo’s aankloppen.

Wat valt er wel en niet onder het depositogarantiestelsel?

Dit is het punt waar de meeste misverstanden ontstaan. Het depositogarantiestelsel beschermt deposito’s: geld dat je op een bankrekening hebt staan. Het beschermt níét je beleggingen, je crowdfunding-investeringen of leningen die je via een platform aan anderen verstrekt. Dat verschil is fundamenteel, want het bepaalt of je bij een faillissement je geld terugkrijgt of niet.

De vuistregel is simpel: alles wat op een bankrekening staat, valt onder het DGS; alles wat je “aan het werk zet” in de markt niet. Zodra je geld van sparen naar beleggen, crowdfunding of P2P verplaatst, ruil je de garantie in voor de kans op een hoger rendement. Dat is geen slechte deal, maar het is wel een bewuste keuze. Wil je het verschil tussen die twee werelden goed doordenken, lees dan ons overzicht beleggen versus sparen.

Voorbeeld van iets dat juist NIET onder het DGS valt

Neem een product als Bondora Go & Grow. Het voelt als sparen — je zet geld in, je ziet dagelijks rendement bijkomen en je kunt in principe elke dag opnemen. Maar onder de motorkap leen je jouw geld uit aan consumenten in heel Europa. Er is dus geen depositogarantie: gaat er iets mis met de leningen of met het platform, dan kun je (een deel van) je inleg verliezen. Precies het soort product waarvoor je moet weten dat het buiten het vangnet valt.

Hoe spreid je meer dan een ton over meerdere banken?

Heb je meer dan 100.000 euro spaargeld, dan is spreiden de enige manier om alles onder de garantie te houden. De methode is niet ingewikkeld: verdeel je vermogen zo dat je bij geen enkele bank boven de 100.000 euro uitkomt. Bij twee volle tonnen heb je dus minstens twee banken nodig, bij drie ton minstens drie. Even rekenen met een concreet bedrag maakt het duidelijk.

Het verschil is groot. Bij één bank loop je op 50.000 euro het risico dat je bij een faillissement achteraan in de rij van schuldeisers staat. Door je 150.000 euro te verdelen over twee banken — bijvoorbeeld 90.000 en 60.000 euro — is elke euro gedekt. Je hoeft niet exact in tweeën te delen; zolang je per bank onder de ton blijft, is de verdeling vrij. Wel handig: houd wat ruimte onder de grens, zodat bijgeschreven rente je niet ongemerkt over de 100.000 euro tilt.

Spreiden heeft nog een bijkomend voordeel: je kunt tegelijk op rente sturen. De grootbanken geven momenteel zo’n 1,25% tot 1,40%, terwijl online- en buitenlandse aanbieders tot ongeveer 3,0% vrij opneembaar bieden. Wie zijn ton verdeelt, kan een deel bij een hoogrentende bank parkeren zonder de garantie op te geven. Twijfel je tussen een vrij opneembare rekening en een vaste looptijd? Ons artikel deposito versus spaarrekening helpt je kiezen.

Gelden buitenlandse banken ook onder een garantiestelsel?

Ja, maar via een ander loket. Binnen de Europese Unie is de grens van 100.000 euro geharmoniseerd: elk EU-land heeft een eigen depositogarantiestelsel met datzelfde maximum. Spaar je bij een bank uit bijvoorbeeld Duitsland, Frankrijk of Estland, dan val je onder het garantiestelsel van dat land — niet onder het Nederlandse. Bij een faillissement betaalt het buitenlandse fonds uit, en de uitbetaling loopt in de praktijk via je eigen nationale toezichthouder als contactpunt.

Voor jou als spaarder betekent dit dat een Europese spaarrekening met een hoge rente prima kan passen binnen een veilige strategie — mits de bank écht onder een EU-garantiestelsel valt. Let daarbij op twee dingen. Kijk of het gaat om een bank met een vergunning uit een EU-land (het stelsel van dat land is dan van toepassing), en bedenk dat je bij een uitbetaling met een ander land en soms een andere taal te maken krijgt. De bescherming is even hoog, maar de afhandeling kan iets omslachtiger zijn dan bij een Nederlandse bank.

Buiten de EU is het oppassen. Banken van buiten de Europese Economische Ruimte hoeven niet aan het Europese systeem mee te doen. Voordat je geld naar zo’n aanbieder stuurt, wil je zwart op wit weten welk garantiestelsel geldt en tot welk bedrag. Ontbreekt die zekerheid, dan spaar je feitelijk zonder vangnet — hoe aantrekkelijk de rente ook oogt.

Wat gebeurt er als een bank failliet gaat?

Als DNB vaststelt dat een bank niet meer aan haar verplichtingen kan voldoen, wordt het depositogarantiestelsel geactiveerd. Vanaf dat moment hoef je zelf niets te doen: je hoeft geen claim in te dienen of formulieren op te sturen. DNB gebruikt de gegevens van de bank om te bepalen wie recht heeft op welk bedrag, en zorgt voor de uitbetaling tot 100.000 euro per persoon.

De uitbetaling gebeurt relatief snel. Het streven binnen de EU is dat je binnen enkele werkdagen je gegarandeerde tegoed terugkrijgt, gestort op een andere rekening die je opgeeft. Dat is een groot verschil met een gewoon faillissement, waarbij schuldeisers soms jaren op een deel van hun geld wachten. Juist die snelheid maakt het stelsel effectief: je hebt je spaargeld terug voordat het je in de betalingsproblemen brengt.

En het bedrag boven de garantie? Dat ben je niet automatisch kwijt, maar de kans op volledige terugbetaling is klein. Voor het deel boven 100.000 euro word je gewone schuldeiser in de failliete boedel. Je krijgt mogelijk later nog een deel terug uit de afwikkeling, maar zonder enige garantie en vaak pas na lange tijd. Dat is precies waarom spreiden onder de ton per bank zo verstandig is: je zet jezelf nooit in de positie dat je op de goede afloop van een faillissement moet hopen.

Het depositogarantiestelsel in het kort

Het depositogarantiestelsel is een sterk maar begrensd vangnet. Binnen de 100.000 euro per persoon per bank is je spaargeld goed beschermd, automatisch en zonder kosten. De valkuilen zitten in de details: producten die op sparen líjken maar het niet zijn, merken die dezelfde vergunning delen, en bedragen die net over de grens kruipen door bijgeschreven rente.